Verboden vruchten

Nou ik heb mezelf niet goed ingelezen wat betreft het boek van Heleen van Royen. Het was een gratis boek dat je twee weken lang bij het Kruidvat kreeg bij aankoop van twee actieprodukten. Daarom waren het maar 85 pagina's.... Ik heb het dus al uit. Lekker op het terras gelegen in onze nieuwe ligstoel in het zonnetje, wat wil je nog meer. Het gaat over Yvonne. Ze is 40 geworden en krijgt voor haar verjaardag een homovriend van haar kinderen. Natuurlijk blijkt de vork heel anders in de steel te zitten. Wel een vermakelijk (en soms heel herkenbaar...:)) verhaal. Op naar het volgende boek dus. Ik heb van de week een lijstje met 10 boeken gemaakt die ik wil lezen, en dit is de 2de op rij. Geen weg terug van Sandra Berg. Ook over een vrouw van mijn leeftijd die haar luizeleventje vaarwel zegt om naar Zweden te gaan. Volgens mij gaat het daar niet zo goed.

Chevy Stevens

Wat vond ik het jammer dat ik het boek vermist van Chevy Stevens uit had! Het was ook in twee dagen bekeken. Een heel mooi boek. Wel triest. Alleen het eind vond ik een beetje afgeraffeld, het boek gaat stapje voor stapje door het jaar dat Annie opgesloten is met De Griezel en dan aan het eind wordt in een paar pagina's uit de doeken gedaan wie haar heeft ontvoert en waarom. Dat was jammer, maar de weg ernaartoe vond ik heel goed.

Daarna ben ik begonnen in Het Keerpunt van Nicholas Evans, de schrijver van de Paardenfluisteraar. In het begin van het boek wordt het lichaam van een jonge vrouw gevonden. Zij is de dochter van Ben en Sarah, een stel dat al enige tijd uit elkaar is. Het boek verteld hoe het is gekomen dat de dochter, die gezocht werd op verdenking van moord, uiteindelijk ertoe gekomen is om dat leven te leiden en waarom ze is vermoord. Ik ben nog maar op pagina 69 van de 357, dus het is nog maar net begonnen, maar wel een boek waarin ik al door wil lezen.

De Stiefmoeder en een nieuwe

Vanmorgen om 6 uur kon ik niet meer slapen en heb de laatste 40 pagina's van de Stiefmoeder gelezen. Het boek werd vervolgd met een stuk geschreven vanuit het prespectief van de (stief)dochter. Elke keer kwamen er weer nieuwe feiten naar boven waardoor je meer begrip kreeg voor het het hele gebeuren. Ik heb het uit en vond het een heel mooi boek.

Nu dan de volgende waarvan ik eigenlijk niet weet wat ik moet denken na het lezen van de recensies. Ik heb nog een boek gevonden van Renate Dorrestein dat ik nog niet gelezen heb, namelijk de Leesclub. Over een groep middelbare vrouwen die op cruise gaan met een schrijver. De schrijver overleeft de cruise niet en het boek begint dan ook in de rechtzaal. Maar volgens de recensies komen er ook hele stukken over Schotland in voor en een interview. Dat lijkt me niet zo, maar dat kom je pas te weten als je het leest hé.:)

De Stiefmoeder van Renate Dorrestein

Na 5 bouqetreeksjes ben ik dat zoetsappige gedoe helemaal zat. Ik ben toe aan wat diepte in mijn leeswerk. Voordat ik aan die boekjes begon was ik op mijn e-reader net begonnen in de Stiefmoeder van Renate Dorrestein. Daar ben ik gisteren in verder gegaan. In het begin moest ik er even in komen, maar nu ben ik halverwege en leest het weer heerlijk weg.

Het boek begint met Claire die in Engeland is vanwege de tentoonstelling van haar quilts. Ze is met ruzie van huis gegaan. In het stuk van Claire krijg je als lezer wel te horen dat er ruzie is geweest, maar niet waar die ruzie over ging. Dat komt wel als het boek vanuit Axel, haar man, verteld. Ik ben heel nieuwsgierig hoe het boek nu verder gaat en welke kant het op gaat.Renate Dorrestein staat altijd garant voor prachtige boeken. Ik heb ze allemaal gelezen van haar, en nu dus haar laatste.

Hoi, leuk dat je mijn profiel bekijkt

Mijn nieuwe boek heb ik op basis van de titel uitgezocht. Grappig genoeg vind het Parool juist de titel zeer onaantrekkelijk. :) Het is een boekje dat je snel weg leest en tot nu toe wel erg leuk is.

Martin Brester - Hoi, leuk dat je mijn profiel bekijkt! ****

recensie van de website van het Parool.

Eerst maar even de titel. Hoi, leuk dat je mijn profiel bekijkt! is met afstand de slechtste titel van de afgelopen jaren. Het is een infantiele titel die, met het ook niet echt aantrekkelijke voorplat, zorgt dat je dit boek niet snel oppakt. Je denkt aan een zelfhulpboek voor radeloze vrouwen, vol nuttige tips, tot je in het uitroepteken het woord roman ziet staan.

In deze literatuurarme tijd toch het boek maar eens opengeslagen. Middenin een ultieme mannenfantasiescène waarin een man, die het erg met zichzelf heeft getroffen, seks heeft met twee bloedmooie Peruaanse dames op een hotelkamer in Buenos Aires. Oef.

Al met al geen goed begin. Maar toch. Het boek laten liggen zou jammer zijn, want de roman is behoorlijk genietbaar. En geestig. Het vertelt het verhaal van de dertiger Maurits, die maar niet aan de vrouw raakt. Nadat een relatie is stukgelopen gaat hij, onder de naam Frodo, internetdaten om misschien eindelijk 'de ware' te treffen. In deze roman draait het om die zoektocht naar 'echte liefde', met op de achtergrond een levenslange vriendschap die op de klippen dreigt te lopen.

Hoi, leuk dat je mijn profiel bekijkt! is onvervalste lad-lit, licht tegen Nick Hornby aanschurkend (voetbal speelt ook een rol in de roman). Dat is positief bedoeld. Martin Brester weet het verhaal met vaart en humor, én met flauwe grappen en veel clichés (ook eigenschappen van lad-lit), te vertellen. Hij doet dat zo goed, dat je die rare titel al lezend snel vergeet.

Natuurlijk maakt hij van Maurits een man die in deze snelle wereld met weemoed aan vroeger denkt. Ook die voorspelbaarheid past bij het lad-litgenre. Maar ook dat doet hij op fraaie wijze in een gedachtenstroom met treffende zinsnedes als '(...) dat niemand thuis meer kaplaarzen in de kast heeft staan voor in de modder bij de sloot, maar wel twintig paar hippe flipflops zonder Braziliaanse vlaggetjes voor op het strand' en '(...) maar nooit meer iemand lekker verveeld in de branding een uur lang steentjes staat te zeilen over het water'.

En komt het goed met Maurits? Lees het louterende slot van deze roman, een beste in zijn genre, die ten onrechte te lang onopengeslagen is gebleven. (MAARTEN MOLL)

Tweeling van Merete Junker

Na een stuk of 5 dagboeken van Anne-Wil, was ik toe aan een ander soort boek. En ook omdat ik geen Anne-Wil meer had. :)

Ik heb een Zweedse literaire thriller uitgezocht. Tweeling van Merete Junker. Aan het begin een beetje langdradig, maar gaandeweg wordt het steeds beter en aan het eind wil je alleen nog maar lezen om te weten hoe het afloopt. Want dat is zeker nog niet duidelijk. Een aanrader.

Tweeling is Merete Junkers tweede boek over Mette Minde, een journaliste bij de Noorse radiozender NRK, die er ondanks alle plezier in haar werk spijt van heeft dat ze haar opleiding aan de politieacademie nooit heeft afgemaakt. De examenklas van het mediaprofiel aan een middelbare school in de Zuid-Noorse stad Skien wordt opgeschrikt door gewelddadige gebeurtenissen, een zelfmoord, een moord en een jong meisje dat uit haar ouderlijke huis verdwijnt.

Mettes speurtocht naar de precieze gang van zaken voert haar niet alleen naar allerlei plaatsen in de omgeving, maar doet haar uiteindelijk zelfs in Finland belanden. Mensen met nauwe onderlinge banden en eenzame mensen zonder sociaal netwerk raken verstrikt in een knoop die zo strak zit dat het ontwarren ervan levensgevaarlijk wordt en waarin een belangrijke rol is weggelegd door meerdere paren tweelingen.

lezen

Ik heb het boek Viva Mallorca al een paar dagen uit. Was leuk om te lezen hoe een Schots gezin leeft op een sinaasappelkwekerij en om gaat met de Mallorcaanse bevolking. Kreeg zin om ook naar Spanje te gaan. Gelukkig duurt dat nog maar twee weken. :)

Nu ben ik alweer in het derde dagboek van Anne-Wil van Tineke Beishuizen. Het verhaal wordt wekelijks gepubliceerd in de Libelle dus ik heb ze allemaal al gelezen, maar het is leuk om ze een keer achter elkaar te lezen. Anne-Wil is weduwe nadat haar man Rob verongelukt. Ze moet nu in haar eentje twee kinderen opvoeden. Ook krijgt ze een paar keer een relatie en gaat ze werken in een winkel. In het derde boek zijn de kinderen al groot en wonen in het buitenland.

Vakantietijd van Suzanne Vermeer

Het is uit, Vakantietijd van Suzanne Vermeer. Dit is één van de spannendste boeken van haar. De dochter van Isobel en Koen, Bibi, wordt ontvoerd vanuit een zomerkamp. Wie de dader is wordt in de loop van het boek duidelijk. Het verhaal loopt spannend af en aan het eind is er toch nog een verrassing van wie er achter het complot zit. Zeker heel leuk om te lezen.

Het volgende boek wordt Viva Mallorca, een herfst op Mallorca van Peter Kerr. Even wat anders dan Suzanne Vermeer. Ik lees altijd graag boeken die zich afspelen in Spanje. Dan waan ik mezelf ook even in mijn favoriete land. Op www.leesgraag.nl staat het volgende te lezen: "Een herfst op Mallorca De herfst is gearriveerd op de Spaanse boerderij van Peter en Ellie Kerr, maar Peter vindt het - tot Ellie's grote spijt - maar moeilijk het tranquillo-gevoel, dat hij na de lange, hete zomer zo perfect beheerst, van zich af te schudden. Het fruit moet echter dringend worden geoogst.... Ondertussen worden oude vriendschappen hernieuwd en nieuwe gelegd wanneer Peter en Ellie geïntroduceerd worden bij de champagne-nippende jetset van Mallorca. Daar kijken ze hun ogen uit als ze zien hoe de andere helft van de bevolking leeft...." ben heel benieuwd naar dit boek.

lezen

Ik had graag laten zien dat ik de taartband af had, of een ander borduursel af had, maar ik ben alleen nog bezig met lezen. Nadat ik vorige week een e-reader heb gekocht heb ik 4600 boeken gedownload. Nu heb ik mijn eigen bibliotheek thuis, heerlijk! Ik ben nu dus helemaal verslaafd aan lezen. Ik heb van de week 4,5 boek uitgelezen. Ik was al begonnen in het nieuwe boek van Saskia Noort, koorts, een echt boek nog.

Ik vind de schrijfstijl van Saskia goed, maar er zat geen echte spanning in. Ik heb niet aan het eind door willen lezen om te weten hoe het afloopt, want dat was al duidelijk vanaf het begin. Toch vond ik het wel leuk om te lezen hoe de partyscene op Ibiza eraan toe gaat. Daarna ben ik begonnen aan Zwarte piste van Suzanne Vermeer. Ik wil eerst al haar (nou ja al zijn, want het was een man die achter dat synoniem zat. Hij is in juni overleden) gaan lezen welke ik nog niet gelezen heb. De boeken heten literaire thrillers, maar er is niet veel literairs aan hoor. Vaak zijn het boeken met weinig dieptegang, maar wel prettig leesbaar. Zwarte piste was niet zo geweldig. Het idee van het verhaal was goed, maar er was veel meer uit te halen. Hier was meteen al duidelijk hoe het af zou lopen, er was geen enkele spanning.

Naar het boek "Ouwe hoeren"was ik ook benieuwd. Verhalen uit de peeskamer van Martine en Louise Fokkens. Deze twee vrouwen zijn in de 60 en hebben hun leven lang achter het raam gezeten. Ik had het zo uit, was erg leuk om te lezen. Allemaal in het Amsterdams en het speelde zich allemaal af in de buurt waar ik vroeger in de viswinkel van mijn vader heb gestaan. De één vertelde van vroeger, de ander, die nog steeds werkt, verteld van nu.

Daarna heb ik weer een boek van Suzanne Vermeer opgezocht. All inclusive. Ook weer niet zo'n sterk verhaal. Over een stel dat all inclusive op vakantie gaat met hun tweeling. Hun tweeling verdrinkt in het zwembad. Je leest hoe het stel ermee omgaat. Dat vond ik wel een sterk stuk, maar de rest van het verhaal, dat wat het toch een thriller zou moeten maken, was weer niet zo sterk. Ondanks de matige spanning vind ik de boeken van Suzanne Vermeer wel leuk om te lezen, en omdat ik me nu eenmaal voorgenomen heb om eerst al haar/zijn boeken te lezen, heb ik het boekje vakantiegeld uitgezocht. Het is niet echt een boek, maar een kort verhaal over een stel dat de aanbieders van timeshare appartementen oplicht. Een leuk verhaaltje, alleen snap ik het einde niet goed. Nu ben ik gisteravond begonnen aan Zomertijd, je raad het al, ook van Suzanne Vermeer.

Wallander

Ik heb hem uit, mijn laatste Wallander boek. Vannacht kon ik niet slapen en heb ik een poosje beneden zitten lezen, en daarnet heb ik hem met de lunch dan uitgelezen. Het einde is niet vrolijk, maar hij gaat gelukkig niet dood. Wat een prachtige serie was het, Henning Mankell heeft mij op een geweldige manier meegenomen in het leven van Kurt Wallander. Het is net of ik die man gekend heb en nu afscheid van hem moet nemen.